Even eruit naar Sumbawa

Door: Roderick C. Wahr

Een stukje achtergrond

Mijn naam is Roderick Charlie Wahr, geboren 5-Jan-1942 in Sumbawa Besar (eiland Sumbawa), Indonesie. Toen dit verhaal zich afspeelde, woonachtig in Jakarta, Indonesie sedert Dec.1987.

Mijn vader, Edward Jean Baptist Wahr, geb. 1-Jan-1910 , (aanvankelijk een lokale kracht) werd (uiteindelijk) een direkteur van de Koninklijke Paketvaart Maatschappij (KPM) voor Oost Indonesie, waar hij in 1958 met de algehele Nederlandse evacuatie van pensioneerde. Wij woonden in Sumbawa, Pare-Pare (Sulawesi), Koepang (Timor), Manado (N-Sulawesi), Singaradja (N-Bali), Ampenan (Lombok), Soerabaja (Java), Padang (Sumatra), Makassar (Z-Sulawesi). Mijn vader (nu 93 jr) woont nu inmiddels ook in Jakarta, waar hij door 2 verpleegsters en een huishoudster, allen in-huis, ontzaggelijk wordt vetroeteld, waar hij dan ook immens tevreden mee is. Wil dus niet meer terug naar Nederland.

Mijn moeder, Wilhelmina Lefina Warokka, geb. 15-Okt-1913, was de dochter van een van de 7 stamhoofden van de Minahassa (in Amoerang). Na een brute overval door een Surinaamse junkie in Amsterdam, in 1993, kreeg zij een stroke en heeft mijn vader haar in verlamde toestand naar Jakarta gebracht. Zij heeft nog 3 jaar met veel liefde van verpleegsters alhier nog een gelukkig leven weten te leiden en is in 1996 in Jakarta overleden en gecremeerd.

Ik ben in 1954 naar Nederland gekomen om te studeren (Canisius College in Nijmegen). Na veel omzwervingen en probeersels (in Nigeria gewoond waar mijn vader als direkteur in de scheepvaart zat, in Engeland gedurende 3 jaar gewerkt als popzanger) heb ik mij tenslotte in Nederland min of meer permanent gevestigd, aanvankelijk als zanger componist, daarna in de elektrotechniek bij Philips Telecommunicatie Industrie in Hilversum. Dook in 1969 in de pas begonnen komputerwereld en had een paar softwarehuizen sinds 1975 en opereerde door geheel Europa.

In 1978 kwam ik per ongeluk weer in Indonesie terecht (lang verhaal) voor een vakantie van 6 weken, waar ik een bliksembezoek aflegde aan plaatsen waar wij eens hadden gewoond in Java, Bali, Sulawesi, Lombok en Sumbawa.

Deze trip leverde een heel positieve indruk (ik vroeg me af waar ik mij in Europa toch zo druk over maakte, geld verdienen, jagen achter orders, grotere autos, etc.). Ik besloot mij toen met mijn echtgenote (inmiddels ex-) het eens in Indonesie te proberen.

Het eerste jaar, 1988, was een mislukking. Erg veel ervaring opgedaan in allerlei omzwervingen op de eilanden, 6 maanden scuba-diving gedaan in de zeestraat tussen Sumbawa en Lombok met een eigen boot met 8 man duikbemanning, duikend naar parelmoer en zeekomkommers, ook gedoken in Bunaken (N-Sulawesi), veel geld verloren met allerlei transakties (geprobeerd een hotelletje te kopen in Lombok) etc., wat ik echter allemaal als leergeld beschouwde. Het deed niets af aan het plezier dat we hadden en de rijke ervaringen die we opdeden.

In 1989 weer blut naar Nederland gekomen. Heb daar als adviseur IT gewerkt voor de gemeente Delft, en heb het eind 1990 weer geprobeerd in Indonesie.

Ben in Jakarta gestart als voortrekker en adviseur voor de Indonesische Overheid met een 10-maanden projekt voor een landelijk computer informatie netwerk. Hierna kwam ik terecht bij een aantal konglomeraten als adviseur (o.a. in de petrochemische industrie en telecommunicatie). In 1998 stond Jakarta in vlammen en ik als adviseur op straat (Lucent Technologies, waar ik toen bij werkzaam was, sloot de tent).

Met een Nederlandse collega een Internet Ontwikkelingsbedrijf opgestart dat strandde in 2001 (bedrijven hadden geen geld en wij waren weer ekj 250K Gulden armer). Ik was eveneens een Nederlandse echtgenote en een dochtertje armer (al in 1995; kon niet aarden in Indonesie maar wel met een Nederlandse buurman) en 2 pleegdochters rijker (uit eenzelfde gezin), van een arm boeren gezin uit Nganjuk, Oost Java, waarvan de oudste, Christy, die sinds 1991 bij mij kwam (om mijn dochtertje Iris gezelschap te houden) en op haar 23ste (2002) door mij naar Nederland werd gestuurd als aupair en inmiddels in Utrecht op de Volksuniversiteit probeerde zich hogerop te werken. In 2005 is zij met mijn oudste zoon in Amsterdam getrouwd. Haar jongere zus, Lydia, 17jr, bleef in Jakarta en probeerd zich in de hopeloze ekonomie als assistente in een multimedia bedrijfje staande te houden. Lydia is uiteindelijk in 2003 in haar dorpje getrouwd met een schoolvriendje.

Vanaf 2001 heb ik mij o.a. in het Multimedia wezen gestort, produkties voor het bedrijfsleven en enkele voor de nationale TV (o.a. Country Roads van Tantowi Yahya bij de TVRI). Veel geleerd over VCD wat ontzettend populair is in Indonesie en DVDs. Echter, het leverde weinig op, dus....

Na een aantal onplezierige ervaring met projekten met overheidsdienaren en de (vele) oplichters die dit land rijk is had ik dan eindelijk, in 2003, (inmiddels zwaar berooid) een paar Nederlanders, Indo-Nederlanders, en ook Indo anderlanders, ontmoet wiens gedachtengang met betrekking tot zaken doen meer met de mijne overeen kwamen. Dit bleek later echter ook niet veel te helpen….

Jakarta, 31 Januari 2003, in 2005 bijgewerkt.

Hier is de Video Rapportage van deze trip.

[vervolg]

write comments to: webmaster