[naar Index]

[ga terug]

Gezin Christy

Het gezin waaruit Christy voortkomt woont in een houten huisje (dat afbreekbaar moet zijn), opgetrokken uit planken en gevlochten rieten bedekking die her en der bij elkaar zijn gesprokkeld. Het huisje staat op overheidsland dat in bruikleen wordt gegeven aan boeren.

Het ouderlijk huis van Christy en Lydia in de vroege ochtend.

Hieronder de zitkamer van Christy's ouderlijk huis. Links het gezicht van Lydia achter de luidspreker en op de grond Christy met haar jongste broertje op een rieten mat. De kamers hebben geen fundament. Je staat daar dus onmiddelijk op de harde grond.

Het gezin bestaat uit vader Dul (Abdul Rachman) en moeder Supartini.

Dul en Supartini hebben 5 kinderen: Christy - Winarti (23), Lydia - Sri Aseh (18), Andik (16), Taufik (4), Solikin (1).

Daarnaast hebben zij 2 kinderen (Porhadi (9), Munstasli (6)) te verzorgen, kinderen van de jongere zuster van Supartini die hen in de steek heeft gelaten.

Verder zorgen ze ook voor Dul's schoonvader uit een vorig huwelijk en de oude moeder van Supartini.

Dul doet klusjes en onderhoudt een veld met groenten. Supartini werkt thuis in de huishouding. Christy en Andik leveren het leeuwendeel van hun inkomsten aan hun ouders als bijdrage voor de huishouding.

Dul heeft een totaal inkomen (inklusief die van Andik) van ca. Rp.500.000 - 800.000 per maand voor het hele gezin. Even ter orientatie: Een Euro is ca. 9.500 Rupiah. Dus het gezinsinkomen ligt tussen 55 en 85 Euro per maand.

De kinderen uit de dessa gaan te voet naar school. Ze moeten dan door bossen en velden lopen, ca 90 minuten tot 2 uur tot aan de school in een ander dorp. Zie hierboven.

Andik gaat sinds zijn 14de niet meer naar school, daar is geen geld voor, hij helpt met klusjes her en der om bij te kunnen dragen aan het gezinsinkomen. Hij is na de 3e klas middelbare school moeten stoppen vanwege het ontbreken van geld. Hij had graag op de Technische school gegaan want hij houdt ervan om motoren en radios uit elkaar te halen.

Christy, bang om uitgehuwelijkt te worden, vertrok al op haar 11de uit de kampung naar Jakarta om daar te proberen geld te verdienen als hulp in de huishouding, ze had net haar lagere school afgemaakt. Meisjes worden sneller van school getrokken dan jongens. Toen ze nog thuis woonde hielp zij vanaf haar 6de jaar, als oudste van de kinderen, haar vader 'savonds hout bij elkaar rapen in de bossen. Dit moest 'savonds gebeuren, want het is verboden. Dit hout werd dan weer verkocht en droeg bij aan het gezinsinkomen. Om die redenen had Christy, toen zij bij mij in huis kwam op haar 12de, veel last van haar heupen die waren scheef gegroeid van het vele hout dragen op haar rug en heupen.

Gebruiken

In Indonesie is de familieband heel sterk. Men is heel erg afhankelijk van elkaar. De ouders zorgen zo goed mogelijk voor hun kindern opdat later de kinderen weer voor hen kunnen zorgen. Bedenk dat er hier geen pensioen bestaat. Als je niet werkt heb je geen geld en als je geen geld heb kun je niet eten en ga je dus dood.
De oudere kinderen voelen zich ook heel verantwoordelijk voor de jongere. Men is gedreven om te proberen zoveel mogelijk kinderen naar school te sturen zolang het kan opdat straks die kinderen een beter leven en inkomen kunnen verdienen en de minder fortuinlijken in de familie kunnen helpen.

Indien er geen geld in de familie is dan is het, door overmacht, gebruikelijk dat kinderen, zodra ze kunnen werken, proberen bij te dragen aan de kosten van huishouding en school voor de jongeren in het gezin. Nagenoeg al hun inkomsten dragen ze op deze wijze af aan hun ouders. De jongeren weten ook dat hun oudere broers en zusters hun best voor hen doen en staan klaar om hetzelfde te doen voor de nog jongeren onder hen.

Andik, 16jr, wil graag in Jakarta gaan werken, hij voelt zich verantwoordelijk voor het ouderlijk inkomen omdat zijn oudere zusters straks beiden getrouwd zijn. In de dessa en het dorp is geen werk voor hem. Ik heb hem beloofd dat ik in Jakarta zal rondkijken om iets voor hem te vinden. Op dit moment kan hij alleen maar ca. Rp100.000 - 200.000 per maand bij elkaar sprokkelen met helpen hout hakken en versjouwen.

Christy had eigenlijk van het geld dat ze had gespaard, een jaar als aupair in Nederland (Euro 2000), de voorkant van het huis van haar ouders willen uitbreiden met extra kamers, echter door het onverwachte huwelijk van Lydia is dat geld nu bestemd voor Lydia's huwelijk (haar ouders kunnen dit geld niet bij elkaar krijgen).

Huwelijk Lydia

Lydia heeft sinds 1999 3 jaar in Jakarta vertoefd. Ik heb haar daar naartoe uitgenodigd omdat ik zulke goede ervaringen had met Christy die sinds 1992, toen zij 12jr oud was, bij mij in huis is. Christy wilde graag leren en deed dat ook. Ik had Lydia bij aankomst in Jakarta eerst op de middelbare school geplaatst maar dat was te zwaar voor haar. Daarna heb ik haar eenvoudig werk gevonden, eerst bij een kapsalon, maar ze klaagde daar over de werkomgeving. Daarna plaatste ik haar bij een video produktie bedrijfje waar ze als kassiere werkte en orders registreerde. Ze kreeg daar Rp.200.000 plus kost en inwoning per maand. Ze heeft daar haar eerste vrijer leren kennen, een knaap uit Padang, Sumatra. Deze vrijer had haar gedreigd dat hij haar wat zou aandoen als zij een andere vrijer zou nemen.
Toen Lydia 2 maanden geleden ziek werd ging ze naar dessa Nganjuk terug om bij te komen. Daar kwam ze een aanbidder tegen van toen ze nog op de lagere school was. Deze jongen, Sugito, inmiddels 24jr, vroeg haar weer om met hem te trouwen. 5 Jaar geleden deed hij dit ook al, maar toen had Lydia hem geweigerd omdat ze eerst haar school wilde afmaken. Nu echter gaf ze hem haar jawoord.
Lydia is nu bang dat die Padang knaap uit Jakarta te weten zou komen dat ze zou gaan trouwen. Ik heb haar echter gerust gesteld, ik zou in Jakarta niets zeggen.
Toen Christy hoorde dat Lydia in September wilde trouwen hakte ze de knoop voor hen door. "Als jullie dan toch willen trouwen doe het dan nu", dan betaal ik dat huwelijk wel en hoeven papa en mama zich geen zorgen over de kosten te maken.

In dessa Nganjuk worden de knappe meisjes al vroeg ten huwelijk gevraagd. Zo ook Lydia en Christy toen ze nog ca. 12jr oud waren. Een buurman met wat meer land had eens zowel Christy als Lydia gevraagd voor zijn beide zoons. Christy was toen nog 16 jaar oud en Lydia 12. Gelukkig is vader Dul moderner in denkwijze en liet het aan de meisjes over om ja of neen te zeggen. En beiden zeiden ze neen, ze wilden eerst hun school afmaken.
Dit had tot gevolg dat de buurman prompt een veld gewassen van vader Dul heeft afgebrand. Hij vond het namelijk een belediging dat die armoedige Dul zijn 'rijke' zoons afwees. Zulke taferelen spelen zich hier vaker af. Reden waarom Christy op 11-jarige leeftijd naar Jakarta vertrok (en uiteindelijk bij mij thuis terecht kwam als 12-jarige), zelden naar Nganjuk ging en Lydia uiteindelijk ook in Jakarta kwam.

Op Lydia's huwelijk zijn 300 gasten uitgenodigd voor het huwelijksfeest